lolay

คาร่า นอนอยู่บนฟูกหนา
หลังจากที่รู้สึก ผิดหวัง
กับความศรัทธา ในชีวิต

ในวันที่รู้ว่า ทุกคนใน facebook
ไม่ได้จริงจังในสิ่งที่พวกเขาแสดงออกมา
อย่างที่เธอเชื่อ
พวกเขาแต่พ่นมันออกมา 
และกลับไปทำงานสร้างสรรค์
ในโลกที่ไม่ได้เปิดเผยของแต่ละคน

กว่าจะรู้ว่า
ตัวเองควรจะทำอะไร
อย่างที่ใจอยากคิดจะทำ
วันเวลาเกือบทั้งหมด
ในระยะเวลา 3 ปี 
ก็หมดไปกับการติดตาม
ความเคลื่อนไหว
ของเหตุการณ์ต่างๆรอบตัว
ขอบคนโน้น ของคนนี้

กิจวัตรประจำวัน 
ประจำต่อเนื่อง
ดำเนินไปอย่างอัตโนมัติ 
อัพเดท
ทุกเวลา ที่มีโอกาส

 

นั่นคือ

เวลาส่วนใหญ่
ปานว่า
คืองานที่กำลังทำ
แต่ความจริง

มันไม่ใช่งาน
ไม่มีรายได้

ไม่ได้เติบโต ก้าวหน้า

เป็นเพียงแค่ทัศนะ
ประเด็น

ที่วูบมา
วูบไป

ตามกระแส

เธอเชื่อว่า
เธอจะเป็น

ส่วนหนึ่ง
ที่จะเปลี่ยนโลก

ทุกวัน... 
คาร่าพยายาม

ตั้งคำถาม กับทุกสิ่ง
พยายามหาคำตอบ

 

เธอเชื่อว่า

การแสดงออก

ด้วยความก้าวร้าว
การขบทต่อสิ่งต่างๆ
เป็นรสชาติของการสัมผัสกับความสุข
เช่นเดียวกับแนวร่วม

ส่วนหนึ่ง ของเธอ
ที่ไม่เคยได้พบ

และสัมผัสตัวตน

กันจริงๆ

 

............

.......

.......

 

คาร่า กดโทรศัพท์หา เจน เพื่อนสมัยเด็ก

"ทำอะไรอยู่ ฉันอยากชวนเธอไปกินข้าว"

 

ยกตัวอย่าง

 

ผลิตภัณฑ์ยาสระผม

 

 

มียี่ห้อต่างๆมากมาย

เวลาจะตัดสินใจซื้อ

ต้องพิจารณา

..ครู่หนึ่ง

 

ยิ่งถ้าเป็นในห้างสรรพสินค้า

ซึ่งมีวางเรียงกันเป็นแนวยาว

ยิ่งต้องตัดสินใจนาน...มากขึ้น

 

ปกติ จะใช้ไม่กี่ยี่ห้อ 

(จริงสิ ทำไมเดี๋ยวนี้ เยอะยี่ห้อ)

คงเพราะ อยากลองดู

อยากทดลองดู

 

หรือเพราะเห็นโฆษณาทางทีวี

ดาราใช้ (นี่เราหลงตามกระแส โดยไม่รู้ตัว)

 

ทางเคมี

ยาสระผมก็ประกอบด้วย

ส่วนประกอบหลายอย่างด้วยกัน

สารสร้างฟอง สารสร้างกลิ่น ต่างๆ

 

บรรจุภัณฑ์ ของขวดยาสระผม

มีสี ชนิด มีรุ่น

ให้เลือก

(ทำไมต้องมีเยอะขนาดนั้น)

 

ในที่สุด ชีวิตมนุษย์ทุกวันนี้ (บางแห่ง และบางคน)

ต้องใช้เวลาตัดสินใจมากขึ้น

กับเรื่องเลือกยาสระผม

 

และ...นอกจากนี้

ยังมีผลิตภัณฑ์อื่นๆ

อีกหลายรายการ

 

ที่เราต้องใช้เวลา...ตัดสินใจ

 

ฉันไม่เข้าใจ

ว่า ทำไมเท้าจึงติดพื้นได้นาน

ว่า โลกหมุนรอบตัวเอง

เมื่อยังเด็ก แหละนั่นเป็นความคิดของฉัน ในวันนั้น

 

 

ฉันนำลำต้นกล้วย มาทำเป็นวงล้อ

ลาก ผ่านผืนทราย

กระท่อน กระแท่น

แล่นไป

 

 

วันหนึ่ง ฉันดึงผมยาวของคุณน้า

เพราะคิดว่า

มันจะยาวยืดได้อีก

 

 

ฉันตบแมลงสาบใส้แตก

ในขณะที่แม่นำสวดมนต์

มือเหม็น จนล้างเท่าเไหร่ก็ไม่ออก

หลายวัน

กลิ่นจึงจางไป

 

 

เมื่อเดินทางกลับบ้าน

ฉันหยิบก้อนหิน บนไหล่ทาง

วางบนเหล็กทางรถไฟ

เรียงแถว

และรอดูเมื่อรถไฟแล่นผ่าน

ประกายไฟ ที่ล้อเหล็ก

เสียดสี ถีบหินให้ไหลออกจากผิวเหล็ก

 

บ่อน้ำในบึง ชายทุ่ง

บนต้นไม่้ กิ่งที่สอง

ฉันปีนขึ้นไป

เป็นชั้นที่ฉันและพรรคพวก

ใช้กระโดดลอยลงมา

 

ขนมในซองแตกกระจายเสมอ

ฉันกับน้อง ใจร้อนแกะมัน

ออกมาระหว่างทางเดิน

ถุงฉีกขาด

และเราอดกิน

 

เรา (ผมและน้องชาย)

เดินขายขนมมันทอด

มันเทศ เอามาปั้นเป็นก้อนกลม

หย่อนลงกระทะทอด

แม่ทำขาย

ในวันที่ฝนตกปรอย ปรอย

ลูกกลม กลม

บางคนเรียก

ขนมไข่นกกระทา

 

วันเด็ก

ที่ยังคงเป็น...วันเด็ก

ในความทรงจำ

ของฉัน

 

 

 

 

 

 

 

กินข้าว กินคนเดียวก็กินได้

แต่ถ้ามีคนกินด้วย สักคน หรืออีกคน

รสชาติการกินคงจะอร่อยขึ้น

 

 

เล่นดนตรี เล่นคนเดียวก็เล่นได้

แต่ถ้ามีเพื่อนมาเล่นด้วย สักคน หรืออีกคน

ก็คงจะยิ่งสนุกขึ้น

 

 

มีเรื่องที่เราสนใจ หมกมุ่นอยู่คนเดียว ก็เพลินได้

แต่ถ้ามีสักคน มาหมกมุ่นด้วย หรืออีกคน...

ก็อาจจะหมกมุ่นกันเพลิน ยิ่งขึ้น

 

ปั่นจักยานคนเดียว ก็ได้

แต่ถ้ามี สักคน มาปั่นด้วย หรือ อีกคน...

ก็คงจะปั่นแข่งแซงกันสนุกไปเลย

 

เวลาคิดอะไรคนเดียว ก็คิดได้

แต่ถ้ามี สักคน มาร่วมคิด หรืออีกคน...

ก็คงจะมีอะไรให้คิดมากกว่าเดิม

 

เวลานอนป่วย อยู่บ้านคนเดียว ก็อยู่ได้

แต่ถ้ามีสักคน มาอยู่เป็นเพื่อน หรือ อีกคน...

ก็คงจะช่วยให้หายป่วยเร็วขึ้น

 

เวลาฟังเพลงดีๆ ก็ฟังคนเดียวได้

แต่ถ้ามี สักคนที่ชอบฟังเพลงเหมือนกัน มาฟังด้วย หรือมีอีกคน...

ก็คงจะได้ถกกัน คุยกัน เรื่องเพลงสนุกขึ้น

 

เวลาอ่านหน้งสือ ก็อ่านคนเดียว

แต่ถ้าอ่านจบแล้ว มีคนที่อ่านเหมือนกัน  หรือ อีกคน....

มาคุยเรื่องที่อ่านกันมา ก็คงได้มุมมองอะไรมากขึ้น

 

เดินทางคนเดียว ก็ได้

แต่ถ้ามีเพื่อนร่วมทาง สักคน หรืออีกคน...

ก็คงจะไม่เหงา และสนุกขึ้น

 

................. ^^

19 ธันวาคม 2012 เวลา 23:34 น

ดาด้า โทรมาหาผมกลางดึก

บอกว่า ยานพร้อมแล้ว

 

ผมลุกจากเตียง ล้างหน้า แปรงฟัน

แต่งตัว เอาของที่จำเป็นติดตัวไป

เท่าที่เวลาจะอำนวย ในการหยิบจับใส่กระเป๋า

 

คลอส ขับรถโลสลอยด์มาจอดรอแล้ว ที่หน้าบ้าน

เสียงหมาเห่า หอน เกรียว เชียว

ในยามวิกาลเช่นนี้

ใครๆ ก็คงหลับกันหมดแล้ว

 

เงียบได้แล้ว เจ้าหมา

ผมรำพึงในใจ

 

คลอส ออกรถ บรื้นๆๆๆ

ออกจากซอย

เลี้ยวซ้าย ออกถนนใหญ่

 

 3 ชั่วโมง ผ่านไป

ผมรู้สึกตัว ตื่น ขณะที่รถแล่นอยู่บนสะพาน โกลเดิร์นอาย

ฟ้าเริ่มสว่าง

"คลอส ง่วงมะ"

เขาส่ายหน้า

 

และแล้วรถก็แล่นมาจอด ณ กองบัญชาการบิน

ผมรีบวิ่งไปยังฐานปล่อยยาน

ทุกคน รออยู่พร้อมแล้ว

 

ทุกคน คงยังไม่ได้นอนกันแน่เลย

ผมสังเกตุ ว่ามีเจ้าหน้าที่ ราว 3 คน หาว หวอดๆ

 

ดาด้า พาผมเข้าห้องเปลี่ยนชุด

ชุดสีเงิน มีช่องเสียบอุปกรณ์อยู่รอบตัว

กล้อง แว่น ไฟฉาย

และถังออกซิเจน ขนาดเท่าหลอดด้ายเกาะอยู่ที่หมวก

 

ผมออกจากห้องแต่งตัว

เดินไปที่ไปที่ยาน

 

ยานปฏิบัติการของผม

เป็นเสมือนเพื่อนสนิท

ที่ฝ่าลุยด้วยกันมาตลอด 15 ปี

 

ชุดคับไปหน่อย

สงสัยว่าผมเองหละที่กินเยอะ

จนสวมชุดได้ไม่ถนัด

ต้องออกกำลังกายบ้างแล้ว

 

ผมกระโดนขึ้นยาน 

กล่าวขอบคุณทีมงาน ที่เตรียมยานเอาไว้ให้

 

ซูมๆๆๆๆ 

 

ยานออกไปยังนอกโลก 

ในเวลาเพียงแค่ 20 นาที

ถือว่าเร็วมาก

 

ต้องผ่านดาวเคราะห์ต่างๆ เสาร์ พฤหัส...บรา บรา บรา

กว่าจะถึงทีหมายก็ราว 2 ชั่วโมง

ผมหยิบไอพ๊อด เปิดเพลงฟังไปพลางๆ

 

ภาระกิจของผมคือ

ถ่ายภาพก้อนหินบนดาวพลูโต

คราวที่แล้ว ก็ถ่ายไปเยอะเลยครับ

 

แต่...ผมดันลืมเอาเมมโมรี่การ์ดเสียบกับกล้อง

ก็เลยไม่มีภาพอะไรเลย

 

ดาต้า ย้ำกับผมว่า...ถ่ายรูปเสร็จแล้ว ก็ควรต้องตรวจเช็ค

ว่าได้ภาพที่ต้องการรึป่าว

นั่นแหละ

คราวนี้เลยต้องไปถ่ายใหม่!!!

 

ยานจอดลงพอดี 

ตำแหน่งที่เชิงผา

ดาวฟอนด้า S.37วันนี้ เป็นสีฟ้าเกือบทั้งดวง

 

สีบนดาวจะเปลี่ยนไปตามฤดูกาล

 

ผมต้องสวมแว่นกันแสง

ไม่งั้นตาผมจะพร่าไปหมด

จนไม่สามารถทำภาระกิจนี้ได้

 

ผมหยิบกล้องมาพิจารณา

เช็คความพร้อม

 

เอาหละ ผมพร้อมแล้ว !!!!!!

ฉัน เดิน    

 

ไป บนถนนสายใหม่

 

เดิน ช้า   ช้า

 

ไม่มีนกฟาสเตอร์ลีสีขาว บินผ่าน...เหมือนทุกวัน

 

ถนน

เปลี่ยนไปทุกวัน

ถนน    เส้นเดิม

 

แสงวันใหม่    สาดส่องบนพื้น

ฉัน    หยุดดู 

หมุน ไปซ้าย   และไปขวา

มอง  ตรงไป   บนพื้น ถนน

 

แสง   คล้ายแสง ของวันเดิม เดิม

 

ฉัน      คนใหม่

 

ใน วันใหม่  

บน ถนน

สายใหม่

 

แสง  ของวันใหม่     

 

ฉัน คนเดิม ที่กลับมา

ณ จุดเดิม

 

แต่

 

ฉัน......ไม่ใช่คนเมื่อวาน

เวลาเขียนบันทึก

ก็มักจะมีเรื่องที่ต้องให้เขียน

แต่วันนี้ผมไม่มีเรื่องอะไรจะเขียนหรอกครับ

 

จริงๆแล้วมีเรื่องงานจิปาฐะ นัดหมาย ส่งงาน

มากมายรออยู่

แต่ไม่อยากเอาเรื่องวุ่นวายเหล่านั้น

มาปะปนกับบันทึกในวันนี้

ผมก็เลยตั้งชื่อซะเท่ว่า "บันทึกไร้ร่องรอย"

 

แม้จะบอกว่าไม่มีร่องรอย

ยังไงแล้ว ก็ต้องมีร่องรอยอยู่ดี

แบบคนที่บอกว่า "ฉันไม่ได้คิดอะไร"

คำพูดนี้มีแน่นอน

อย่างน้อยก็เป็นการปฎิเสธ อะไรรึป่าว

 

นักสืบที่เก่ง มักจะไม่ถามอะไรตรงๆ

แต่จะชวนคุย เรื่องอื่นไปโดยไม่รู้ตัว

ท้ายที่สุด นักสืบก็จะได้เบาะแส ร่องรอย

จากคำพูดที่ออกมาจากผู้ที่พูดคุยด้วย

 

ช่วงหนึ่ง ผมชอบอ่านเรื่องนักสืบ

คนที่ผมชอบมาก

คือนักสืบโคลัมโบ

มีเป็นหนังสือ

และมีเป็นภาพยนตร์ด้วย

 

ร่องรอย มักปรากฎเสมอ

แม้คุณจะ ไม่พูด

ดวงตา สีหน้า

ท่าทาง อาการจะเผยออกมาเอง

โดยที่คุณไม่รู้ตัว

 

กลับมา...

ผมว่าจะไม่เขียนอะไร

แต่แล้วผมก็เขียนเรื่องร่องรอยจนได้

ฮ่าๆๆๆๆ

 

ผมเริ่มต้นแบบ ไม่มีอะไรจะเขียน

แต่แล้ว ก็เขียน

และทิ้งรองรอย..บางอย่าง

จนได้

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

 

โลเล 11.56 PM.

ชิน ....มีมามากเท่าไหร่

เฉย ...ก็ตามมาติดๆ

 

ถ้าใครเข้าใจ วิธีการบริหารความ ชิน และ เฉย ได้อย่าง พอเหมาะพอดี

เข้าใจก่อน 

แล้วค่อยๆ

พิจารณาว่า...เรายินดีกับ ชิน และเฉย รึป่าว !

 

ตอนที่เราได้ของมาใหม่ๆ 

โทรศัพท์ใหม่,รถใหม่,รองเท้าใหม่,เสื้อใหม่,กางเกงใหม่

เราก็ตื่นเต้น

 

แต่พอ เวลา ผ่านไปสักพัก เราก็จะชิน

มองเห็นมัน ทีไรก็เฉยๆ

และเมื่อเวลาผ่านไป

มีของใหม่ เราก็จะเฉย กับของสิ่งนั้น

 

ตั้งแต่เด็กจน โต

เราได้ผ่านบททดสอบความชิน ความเชย 

มามาก พอสมควร

 

นึกตอนนี้

ก็มีตั้งหลายอย่าง

ที่ถูกทอดทิ้ง อยู่ข้างหลัง

อยู่ในหลืบ....

 

ถ้าสิ่งของเหล่านั้น...มีชีวิต

และเป็นชีวิต ที่พลีมาแล้ว

เพื่อให้เราได้เป็นเจ้าของ

มันก็คงจะรอคอย ให้เราได้กลับไปชื่นชมมันอีก

หรือ

บางทีมันอาจจะเสื่อม พัง สลาย

หาย

สาบสูญ

จนไม่ได้พบเจอกันอีก

 

 

คนเราก็เหมือนกันนะครับ

คนเป็นสิ่งมีชีวิต

 

คนที่อยู่รอบๆเรา

เพื่อน

คนในครอบครัว

หรือเจ้าสัตว์เลี้ยง

 

บางที่ ธรรมชาติ ฤดูกาล

สิ่งแวดล้อม ที่เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

ก็ทำให้เรา

ชิน

เฉย

กับคนรอบๆข้างเรา

 

กลับมาพิจารณา

คุณค่า วันเก่าๆ

ที่เคย ไม่ชิน และ ไม่เฉย

 

 :)

 

โลเล

1.47

ในวันที่อากาศเป็นใจ

แต่....บางที

สถานการณ์ก็ไม่เป็นใจ

 

ผมนั่งอยู่ที่ร้านไวน์ ชานเมืองฟรอทก์

ซึ่งอีกไม่กี่นาที มันกำลังจะหมดเวลาทำการ

 

นั่งสนทนาอยู่กับลุงฟอนต้าร์ (บาร์เทนเดอร์)

 

ดีนะที่ยังมีเพื่อน (ผมรำพึง)

 

"เมื่อคุณเศร้า สิ่งที่คุณจะทำคืออะไร" ลุงฟอนต้าร์เอ่ย

......ผม

....

ผม.....ผมคงจะนั่งอยู่เฉยๆ 

 

"แล้วอย่างแรกที่คุณจะทำ สำหรับการเก็บเกี่ยวช่วงอารมณ์และความรู้สึกดังกล่าว"

อึม...(สูดลมหายใจ)

นึกออกแล้ว....ผมจะแต่งเรื่องสั้น

หรือไม่...ผมก็จะแต่งเพลง สักเพลง

ถ้าเศร้านาน...ก็อาจได้ผลงานมากขึ้น

 

แน่หละ เวลาไม่เศร้า

ทำงานเศร้าๆ ก็เหมือนกับการหลอกตัวเอง

ต้องหาเพลง ต้องหาบรรยากาศ

 

อย่างตอนนี้

ไม่ต้องเลย ไม่ต้องแสร้ง

เพราะ...ความรู้สึกท่วมเอ่อล้น

 

ร้านปิดตรงเวลา

 

ออกรถ สู่ถนน

ขณะที่ฝนตก 

ที่ปัดน้ำฝน ทำงานสม่ำเสมอ

ผมไม่ได้เมามายมากมาย

แค่ไวน์ 1 ขวด

 

ขณะที่รถแล่นฝ่าความมืด

ความคิดของผม ล่องลอย

 

อยากจะหยุดรถ

เพื่อเขียนถึงความคิด

 

หรือไม่ก็หาเครื่องอัดเสียง

จะพูดพร่ำ ถึงความคิด

ก่อนที่มัน...จะละลาย

หายไปกับสายฝน

 

โครม

 

 

รถจูบเข้ากับลำต้น 

หม้อน้ำแตก

ถุงลมนิรภัย

อัดเข้าหน้า

จน ชา

.....

 

....

 

ผมจำได้เท่านี้.....ครับหมอ

บนถนน ลูซาลาสซ์ 
ในเวลานี้ 
ตี 1 
ผู้คนกลับเข้ารัง
กันหมด
 
ยังมี
นกที่ไม่มีรังนอน
เดินร่อนเร่
ไปตามถนน
 
 
ดวงตา ของเธอ
เดียวดายอาดูร
ไร้สิ่งยึดเหนี่ยว 
หวาดระแวง
 
ผมไม่ได้เอ่ยปากสนทนา
กับเขา
กับเธอ
นกร่อนเร่
เหล่านักพเนจร
 
แสงพาด
ผ่านเป็นรูปร่าง
เงาของผม 
ทอดยาว
เงาขยับ
แสดงถึงการมีชีวิต
ยังมีลมหายใจ
 
คนโซหนวดยาว
นอนพาดถนน
ในมือกร้านโลก
กุมกอดขวดเหล้า
 
ผมเดินผ่านไป
 
เผลอมองขึ้นไป
บนอาคารลูบริค ลูมิเย่
ดวงไฟ
ชานดาเลีย
แก้วไวน์ทรงสูง
ใครบางคนยังคงปาร์ตี้
 
ได้แต่มอง
นึกว่าสักวัน
โอกาสนั้น
จะมา
ให้สัมผัสบ้าง
เพ้อไป
 
เธอ
มีเงา
เช่นฉัน
ที่มีเงา
เราใช้แสงเดียวกัน
แต่
แตกต่างกัน
 
แค่
ตัวของฉัน
และเธอ
ที่ทึบแสง

 เงาลวง
 ลวงเรา
 เสมอ
 
.......