lolay

STRAWBERRY

มืด ร้อนและเงียบ ผมนั่งอยู่ในรถยนต์ ซีดาน

ในความเงียบที่เงียบกว่านั้นคือความรู้สึกของผม...

นัดดา มีของบางอย่างให้ผมในวันเกิด เธอบอก กำชับ อย่างหนักแน่น

อย่าแกะกล่องใบนี้จนกว่าฉันจะอายุครบ 23 ปี

ผมสงสัยเป็นอย่างมาก....ว่าของข้างในกล่องเป็นอะไร เคยเขย่าดู...มันมีช่องว่างข้างใน เสียงดัง ก่อกแกก

ก่อกแกก อาจเป็นวัตถุที่มีความแข็ง เช่นแก้ว ไม้แผ่น หรือ พลาสติกแผ่นหนา น้ำหนักของมันมิใช่น้อยเลย

กล่องนี้เป็นกล่องกระดาษ ขนาด คืบคูณคืบ มีกระดาษบางๆห่อกล่องนี้อีกที ลักษณะผิวมันเรียบ สีชมพูอ่อน มีลายเส้นเป็นตัวอักษรว่า Happy birthday

ผมเป็นคนบื้อ อย่างนั้นเหรอ ที่ปล่อยให้ความสงสัยดำเนินต่อไป ที่จริงผมควรเปิดมันในวันที่ได้รับกล่องใบนี้จาก...นัดดา

ที่บ๊องส์กว่านั้น ข้างบ้าน....มีคุณป้าโสม ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับคุณแม่ของผม.......ป้าโสม ทำงานที่สนามบินลองแบ ( (Long bare)หน้าที่ของท่านคือหน่วยตรวจสอบกระเป๋า ด้วยเครื่องเอ็กซเรย์ชั้นสูง เพียงแค่ผมกระซิบกับแม่เรื่องความลับในกล่อง ผมเชื่อว่า ในวันรุ่งขึ้นป้าโสมต้องอาสาเอาไปตรวจสอบโดยทันควัน

ผมได้รับกล่องจากมือของนัดดา ในวันเกิดของผม วันที่มีอายุ 37 เธอยื่นมันมาเบื้องผม ผมชะงัก จนต้องวางช้อนตักเค้กสีน้ำตาลร่วน รอยยิ้มของผมอิ่มเอม สงสัย

นัดดาอายุ 22 ปี เธอเป็นหญิงสาวจมูกตรง ผมหยักศก รอยยิ้มของนัดดา ทำให้ผมตกหลุมรักตั้งแต่วันแรก นัดดาสอนภาษาเปรูให้ผม มันยาก.....ในการเรียนรู้ ผมเชื่อว่า...เราเป็นคนพิเศษต่อกัน โชคดีที่เราต่างไม่มีแฟนเป็นของตัวเอง

ผมเปิดประตูรถ ก้าวเท้าออกมาจากตัวถังรถ

ผมไม่ค่อยชอบเลย คนเยอะ เสียงอึกทึก

ผมเดินวนอ้อมไปทางปีกซ้ายของห้างเป็นทางเดินแคบๆทะลุไปยังประตูบานใหญ่ สูงห้าเมตร ในห้องมีคนยืนเป็นเงาทึมดูคล้าย ซูนบี หญิงวัยห้าสิบเจ้าของห้างสรรพสินค้า ปลาสโตเล ตาผมค่อยๆปรับสภาพจนเห็นได้ชัดเจน ใช่แล้ว ผมเดาถูก ร่างนั้นคือ ซูนบี

คุณคงสงสัยว่ากล่องบรรจุอะไร ถูกมะ ซูนบี กล่าว

แม้ผมไม่ตอบคำถามนี้ แต่ดูเหมือนเธอจะอ่านใจผมออก

ซูนบี กล่าวต่อ เอาหละ วันนี้คุณจะได้รู้ความจริง

ตอนนี้มีเธอและฉัน ฮิ ฮิ .... นัดดา ฝากให้ฉันจัดการภารกิจนี้แทน

ผมค่อยๆแกะกระดาษกล่อง ถนอมมันหน่อยนะ อย่าให้กระดาษขาดหละ ซูนบีกระซิบ

มันเป็นขวดแก้ว สีชมพู ที่ข้างขวดมีฉลาก Strawberry body lotion

นี่คือคำตอบ

ซูนบี หยิบแว่นกรอบสีขาว ยื่น......ให้ผมสวมมัน

ผมค่อยๆก้าว เท้า มือปัดป่าย เอาหละ ผมต้องทำให้ได้ เสียงอึกทึกสำหรับการ ช้อบปิ้งของสาวๆและวัยรุ่น ในวันต้นเดือน เงินซื้อจำนวนมหาศาล และสินค้ามากมาย ผมต้องกางมือให้น้อยที่สุด การกางแขนและมือ อาจนำพามาซึ่งอุบัติเหตุ ผมขยับช้าขึ้น เพราะคนก็มากขึ้น เบียดแน่น

แว่นตากรอบสีขาวที่ซูนบี นำมันมาสวมให้ผม มันทึบมากจนผมมองไม่เห็นสิ่งใดเลย

นัดดาจะจมไปในคลื่นคนที่มาซื้อของ ถ้าหากคุณพลาด คุณและเธอจะไม่มีวันย้อนกลับมาได้ ซูนบีกล่าวไว้

สิ่งที่ผมไม่เคยรู้..........ซูนบีเล่าอย่าเปิดเผย

หกสิบปีที่แล้วฉันมาอยู่บนโลก ฉันคือแม่ของนัดดา งานของฉันบนโลกเป็นการทำไปเพื่อรอเวลา ห้างสรรพสินค้า ปลาสโตเล เป็นสิ่งฆ่าเวลาเช่นกัน

เราแม่ลูก มาจากดาวที่มีกลิ่น Strawberry เราพลัดหลงจากครอบครัวมาอยู่บนโลก หญิงสาวจากดาวของเราเมื่ออายุครบ 23 ปี ร่างกายจะหมดกลิ่น และจะสูญเสียความรู้สึก ถึงการมีความรัก นัดดามาอยู่บนโลกนี้ตั้งแต่ 3 ขวบ เขามาบอกฉันว่า ชอบคุณ คุณคงรู้ว่า จะต้องทำอะไร...........

จมูกของผม ชัดเจนมากขึ้น ในความมืด จากการมองไม่เห็น เสียงอึกทึกของมหาคน มันชัดขึ้นๆเรื่อยๆและแล้วผมก็ได้พบ.....มือนิ่มๆสัมผัสที่แก้มผม แว่นถูกถอดออก ผมปรับสายตาและภาพที่ผมเห็นชัดขึ้น....................นัดดา

นัดดา ......ตั้งแต่วันแรกที่ผมพบคุณ ผมเคยคิดว่าหลงใหลที่คุณ....เป็นหญิงสาวจมูกตรง ผมหยักศก รอยยิ้มหวาน เธอสอนภาษาเปรูให้ผม แต่ผมลืมนึกถึง....สิ่งหนึ่งที่ตรึงใจผมเสมอมา สิ่งหนึ่งที่ครอบคลุมความรู้สึกทั้งหมด

สิ่งนั้นคือ...............กลิ่น Strawberry

เราสองคนเงยหน้า....มองไปที่ด้านบนของภายในห้างสรรพสินค้า ปลาสโตเล ท่ามกลางเสียงอึกทึก และผู้คนที่รุมกันช้อบปิ้ง

ซูนบี หญิงวัยห้าสิบ เจ้าของห้างสรรพสินค้า ปลาสโตเล โบกมือ ให้เราทั้งสอง