....ให้นึกภาพเวลาเที่ยงคืน ในราตรีที่ฝนตกกระหน่ำ อย่างสมำเสมอ เนิ่นนาน...จนนึกว่าเป็นความเงียบ
ผมลืมสเตอริโอคู่ใจไว้ในรถ
"เดี่ยวมานะ" ผมบอกคนรักของผม ขณะที่เธอกำลังทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเอาจริงเอาจัง
กุญแจรถและกุญแจห้องอยู่ในพวงเดียวกัน แถมมีตั้มมมม..ไดรฟหร์ ขนาดความจุ 1กิ๊ก ยี่ห้อของมัน คิงส์ตั้น บางทีผมก็เรียก คลิงงงงงงตลัล (คลิง-ตั้น)
ดังนั้นผมจึงพกมันไปทั้งยวง (ยวงคงแปลว่าพรวง เอ้ย!! ..พวง) ผมเปิดประตูห้องและกดล็อก เพื่อความปลอดภัยในสวัสดิภาพของคนรักที่ต้องรออยู่ที่ห้องเพียงคนเดียว กับคอมพิวเตอร์สีชมพูและงานของเธอ รวมทั้ง เก้าอี้ชาลามี่ สตูลสีโคบอลลท์จากสวีเดน กับ.....เฟอร์นิเจอร์เรือนแสนหลายตัว รวมทั้งเจ้าเปียโนไฟฟ้ายี่ห้อยามาฮ่า (YAMAHA)สีบอร์นซ์มีหน้าปัดเป็นลายไม้เมเปิ้ลลล..สุดโปรด และสิ่งสำคัญ.......
เปียโนหลังนี้มีลิ่มวางนิ้วที่ทัชชิ่งสมจริง ผมยังเล่นมันไม่เป็น อยู่ในช่วงแห่งการฝึกที่ยังไม่มีเวลา......
จากทางเดินมุ่งสู่ลิฟท์ ผมกด บานประตู..."แฟล๊บ" มันเปิดออกมา
ไม่มีใครอยู่ในนั้น ผมก้าวเข้าไปในกล่องสี่เหลี่ยม ที่บัดนี้จะมีผมอยู่ข้างในเพี่ยงคนเดียว ภาวนาขออย่าให้ฟ้าฝนแผ่นดินสะเทือนเกิดขึ้นในเพลานี้
ร่างผมหล่นลงมาพร้อมกับบานประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้น B ..........ผมก้าวเท้าพรวดออกมา ลมฝนหอบละอองน้ำเม็ดเล็กๆ อณูของมันช่างใสเมื่อกระทบกับแสงของหลอดไฟนีออนก้านยาว แสงไฟได้นำทางผมเดินย่ำหลบน้ำที่นองอยู่บริเวณพื้นเป็นระยะ ตุ่ม ต่ำ ไปสู่รถที่จอดเรียงรายหลายยี้ห้อ หลากหลายสี
และแล้วผมก็บิดกุญแจ เปิดท้ายรถ หยิบถุงพลาสติกขนาดใหญ่ที่ข้างในบรรจุเจ้าสเตอริโอ ไม่รอช้าและไม่คิดอะไรให้มากกว่านี้ ในใจคิดเป็นห่วงคนรัก ผมรีบปิดท้ายรถ...ไม่ลืมที่จะล็อกกุญแจ
เสียงฝนยังคงสม่ำเสมอ ผมมองไปรอบๆ ไม่มีคน ในใจนึก...................แต่ไม่พูด
ถึงหน้าห้องผมล้วงกระเป๋า หยิบกุญแจเสียบ บิด เอาร่างของตัวเองพร้อมสเตอริโอเข้ามาอยู่ในห้องพักอย่างฉับไว เธอมองหน้าผมและกล่าว "เรียบร้อยมะ" ผมมองหน้าคนรักและตอบไปว่า
"ดูเหมือนทุกคนในตึกนี้จะหลับกันหมด แม้กระทั่ง.......ยะ........ยะ............ยาม"
FIN
หลอนน
#1 By -w-a-n-n- on 2008-07-20 03:55