คนใหม่

posted on 27 Nov 2012 03:37 by lolaytoon in WRITE

ฉัน เดิน    

 

ไป บนถนนสายใหม่

 

เดิน ช้า   ช้า

 

ไม่มีนกฟาสเตอร์ลีสีขาว บินผ่าน...เหมือนทุกวัน

 

ถนน

เปลี่ยนไปทุกวัน

ถนน    เส้นเดิม

 

แสงวันใหม่    สาดส่องบนพื้น

ฉัน    หยุดดู 

หมุน ไปซ้าย   และไปขวา

มอง  ตรงไป   บนพื้น ถนน

 

แสง   คล้ายแสง ของวันเดิม เดิม

 

ฉัน      คนใหม่

 

ใน วันใหม่  

บน ถนน

สายใหม่

 

แสง  ของวันใหม่     

 

ฉัน คนเดิม ที่กลับมา

ณ จุดเดิม

 

แต่

 

ฉัน......ไม่ใช่คนเมื่อวาน

บันทึกไร้ร่องรอย

posted on 09 Nov 2012 00:01 by lolaytoon in WRITE

เวลาเขียนบันทึก

ก็มักจะมีเรื่องที่ต้องให้เขียน

แต่วันนี้ผมไม่มีเรื่องอะไรจะเขียนหรอกครับ

 

จริงๆแล้วมีเรื่องงานจิปาฐะ นัดหมาย ส่งงาน

มากมายรออยู่

แต่ไม่อยากเอาเรื่องวุ่นวายเหล่านั้น

มาปะปนกับบันทึกในวันนี้

ผมก็เลยตั้งชื่อซะเท่ว่า "บันทึกไร้ร่องรอย"

 

แม้จะบอกว่าไม่มีร่องรอย

ยังไงแล้ว ก็ต้องมีร่องรอยอยู่ดี

แบบคนที่บอกว่า "ฉันไม่ได้คิดอะไร"

คำพูดนี้มีแน่นอน

อย่างน้อยก็เป็นการปฎิเสธ อะไรรึป่าว

 

นักสืบที่เก่ง มักจะไม่ถามอะไรตรงๆ

แต่จะชวนคุย เรื่องอื่นไปโดยไม่รู้ตัว

ท้ายที่สุด นักสืบก็จะได้เบาะแส ร่องรอย

จากคำพูดที่ออกมาจากผู้ที่พูดคุยด้วย

 

ช่วงหนึ่ง ผมชอบอ่านเรื่องนักสืบ

คนที่ผมชอบมาก

คือนักสืบโคลัมโบ

มีเป็นหนังสือ

และมีเป็นภาพยนตร์ด้วย

 

ร่องรอย มักปรากฎเสมอ

แม้คุณจะ ไม่พูด

ดวงตา สีหน้า

ท่าทาง อาการจะเผยออกมาเอง

โดยที่คุณไม่รู้ตัว

 

กลับมา...

ผมว่าจะไม่เขียนอะไร

แต่แล้วผมก็เขียนเรื่องร่องรอยจนได้

ฮ่าๆๆๆๆ

 

ผมเริ่มต้นแบบ ไม่มีอะไรจะเขียน

แต่แล้ว ก็เขียน

และทิ้งรองรอย..บางอย่าง

จนได้

ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

 

โลเล 11.56 PM.

ชิน เฉย

posted on 22 Oct 2012 01:51 by lolaytoon in WRITE

ชิน ....มีมามากเท่าไหร่

เฉย ...ก็ตามมาติดๆ

 

ถ้าใครเข้าใจ วิธีการบริหารความ ชิน และ เฉย ได้อย่าง พอเหมาะพอดี

เข้าใจก่อน 

แล้วค่อยๆ

พิจารณาว่า...เรายินดีกับ ชิน และเฉย รึป่าว !

 

ตอนที่เราได้ของมาใหม่ๆ 

โทรศัพท์ใหม่,รถใหม่,รองเท้าใหม่,เสื้อใหม่,กางเกงใหม่

เราก็ตื่นเต้น

 

แต่พอ เวลา ผ่านไปสักพัก เราก็จะชิน

มองเห็นมัน ทีไรก็เฉยๆ

และเมื่อเวลาผ่านไป

มีของใหม่ เราก็จะเฉย กับของสิ่งนั้น

 

ตั้งแต่เด็กจน โต

เราได้ผ่านบททดสอบความชิน ความเชย 

มามาก พอสมควร

 

นึกตอนนี้

ก็มีตั้งหลายอย่าง

ที่ถูกทอดทิ้ง อยู่ข้างหลัง

อยู่ในหลืบ....

 

ถ้าสิ่งของเหล่านั้น...มีชีวิต

และเป็นชีวิต ที่พลีมาแล้ว

เพื่อให้เราได้เป็นเจ้าของ

มันก็คงจะรอคอย ให้เราได้กลับไปชื่นชมมันอีก

หรือ

บางทีมันอาจจะเสื่อม พัง สลาย

หาย

สาบสูญ

จนไม่ได้พบเจอกันอีก

 

 

คนเราก็เหมือนกันนะครับ

คนเป็นสิ่งมีชีวิต

 

คนที่อยู่รอบๆเรา

เพื่อน

คนในครอบครัว

หรือเจ้าสัตว์เลี้ยง

 

บางที่ ธรรมชาติ ฤดูกาล

สิ่งแวดล้อม ที่เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

ก็ทำให้เรา

ชิน

เฉย

กับคนรอบๆข้างเรา

 

กลับมาพิจารณา

คุณค่า วันเก่าๆ

ที่เคย ไม่ชิน และ ไม่เฉย

 

 :)

 

โลเล

1.47

ความเศร้า

posted on 07 Oct 2012 03:15 by lolaytoon in WRITE

ในวันที่อากาศเป็นใจ

แต่....บางที

สถานการณ์ก็ไม่เป็นใจ

 

ผมนั่งอยู่ที่ร้านไวน์ ชานเมืองฟรอทก์

ซึ่งอีกไม่กี่นาที มันกำลังจะหมดเวลาทำการ

 

นั่งสนทนาอยู่กับลุงฟอนต้าร์ (บาร์เทนเดอร์)

 

ดีนะที่ยังมีเพื่อน (ผมรำพึง)

 

"เมื่อคุณเศร้า สิ่งที่คุณจะทำคืออะไร" ลุงฟอนต้าร์เอ่ย

......ผม

....

ผม.....ผมคงจะนั่งอยู่เฉยๆ 

 

"แล้วอย่างแรกที่คุณจะทำ สำหรับการเก็บเกี่ยวช่วงอารมณ์และความรู้สึกดังกล่าว"

อึม...(สูดลมหายใจ)

นึกออกแล้ว....ผมจะแต่งเรื่องสั้น

หรือไม่...ผมก็จะแต่งเพลง สักเพลง

ถ้าเศร้านาน...ก็อาจได้ผลงานมากขึ้น

 

แน่หละ เวลาไม่เศร้า

ทำงานเศร้าๆ ก็เหมือนกับการหลอกตัวเอง

ต้องหาเพลง ต้องหาบรรยากาศ

 

อย่างตอนนี้

ไม่ต้องเลย ไม่ต้องแสร้ง

เพราะ...ความรู้สึกท่วมเอ่อล้น

 

ร้านปิดตรงเวลา

 

ออกรถ สู่ถนน

ขณะที่ฝนตก 

ที่ปัดน้ำฝน ทำงานสม่ำเสมอ

ผมไม่ได้เมามายมากมาย

แค่ไวน์ 1 ขวด

 

ขณะที่รถแล่นฝ่าความมืด

ความคิดของผม ล่องลอย

 

อยากจะหยุดรถ

เพื่อเขียนถึงความคิด

 

หรือไม่ก็หาเครื่องอัดเสียง

จะพูดพร่ำ ถึงความคิด

ก่อนที่มัน...จะละลาย

หายไปกับสายฝน

 

โครม

 

 

รถจูบเข้ากับลำต้น 

หม้อน้ำแตก

ถุงลมนิรภัย

อัดเข้าหน้า

จน ชา

.....

 

....

 

ผมจำได้เท่านี้.....ครับหมอ

เงาลวง

posted on 15 Sep 2012 00:25 by lolaytoon in WRITE
บนถนน ลูซาลาสซ์ 
ในเวลานี้ 
ตี 1 
ผู้คนกลับเข้ารัง
กันหมด
 
ยังมี
นกที่ไม่มีรังนอน
เดินร่อนเร่
ไปตามถนน
 
 
ดวงตา ของเธอ
เดียวดายอาดูร
ไร้สิ่งยึดเหนี่ยว 
หวาดระแวง
 
ผมไม่ได้เอ่ยปากสนทนา
กับเขา
กับเธอ
นกร่อนเร่
เหล่านักพเนจร
 
แสงพาด
ผ่านเป็นรูปร่าง
เงาของผม 
ทอดยาว
เงาขยับ
แสดงถึงการมีชีวิต
ยังมีลมหายใจ
 
คนโซหนวดยาว
นอนพาดถนน
ในมือกร้านโลก
กุมกอดขวดเหล้า
 
ผมเดินผ่านไป
 
เผลอมองขึ้นไป
บนอาคารลูบริค ลูมิเย่
ดวงไฟ
ชานดาเลีย
แก้วไวน์ทรงสูง
ใครบางคนยังคงปาร์ตี้
 
ได้แต่มอง
นึกว่าสักวัน
โอกาสนั้น
จะมา
ให้สัมผัสบ้าง
เพ้อไป
 
เธอ
มีเงา
เช่นฉัน
ที่มีเงา
เราใช้แสงเดียวกัน
แต่
แตกต่างกัน
 
แค่
ตัวของฉัน
และเธอ
ที่ทึบแสง

 เงาลวง
 ลวงเรา
 เสมอ
 
.......

สิ่งตกค้าง

posted on 18 Aug 2012 03:04 by lolaytoon in DAYDREAM

ใน....ขวด

เครื่องดื่ม ขวดซ้อส น้ำมันแต่งผม น้ำหอม

แยม ครีมทาผิว ยาสีฟัน

สบู่เหลว...และอีกมากมาย

เราใช้ของเหล่านี้

....ตั้งแต่เริ่มต้นจากวันที่ได้ซื้อหามา

จนวันที่พร่อง ลดลง จนเหลือน้อย

 

ของใช้เหล่านี้

ไม่ได้ใช้จนหมดขวดพร้อมกันทั้งทีม 

ก่อนจะหมด

บางทีเราก็ซื้อมาเก็บสำรอง

ตุนไว้ เผื่อไว้ไม่ให้ขาด

 

เชื่อมะ ว่าเราใช้ไม่หมด

และคงมีอาการ ตกค้างอยู่ในขวด

การเผื่อ

และการมีสำรอง

รวมทั้งการใช้ไม่หมด

มีอยู่เสมอ....

 

เช่นเดียวกับอาหารในจาน ที่เหลือบนจาน

อาหารที่มาก จนเกินกิน

ส่วนเกินที่ไม่ได้กิน 

เศษอาหาร

เศษส่วนเกินเหล่านั้น  

เมื่อรวมกันของหลายๆคน

ย่อมมีปริมาณที่...มาก 

ถ้ารวม

..ทั้งประเทศ

หรือทั้งโลก

ส่วนเกินเหล่านี้

มากองรวมกัน

คงสูงเท่ากับภูเขา

 

สมัยผมเป็นเด็ก

นานมาแล้ว

ในยุคที่

สิ่งของ สินค้าในตลาด ยังมีไม่มาก

 

คู่แข่งในตลาดสินค้า

มีการแข่งขันไม่สูง

เท่ากับทุกวันนี้

เช่น ผงซักฟอก  

ยาสระผม แปรงสีฟัน

ปากกา รองเท้า

ผมก็เคยมีอย่างละ 1

ใช้จนหมด จนพัง จนชำรุด

จึงจัดการหาซื้อใหม่

 

ดินสอ 1 แท่ง ใช้จนกุด

ยางลบ 1 ก้อน ใช้จนแบน

แปรงสีฟัน...ใช้จนพังไปข้างหนึ่ง

เสื้อ...ในตู้เสื้ิอผ้า นับจำนวนได้

รองเท้า

มีรองเท้าใส่ไปโรงเรียน

และรองเท้าใส่เล่นกีฬา

 

ซึ่ง..แตกต่างจากปัจจุบัน

ที่ผม มีปากกาหลายด้าม

มีดินสอหลายแท่ง

 

และลองมองออกไปไกลกว่านั้น

ส่งของอื่นๆรอบตัว

ดังที่กล่าวไปแล้วข้างต้น

หันหลังไปมองที่ชั้น

....มองเห็นได้ทันที

 

แม้กระทั่ง หนังสือดีๆ

ที่ซื้อมาอ่าน

ก็ยังมีอาการตกค้าง (แต่หนังสือไม่หมดอายุ)

 

หนังสือที่บ้าน

หนังสือประจำกระเป๋า

ประจำหัวนอน 

แต่ละเล่ม มีค้างไว้

อ่านไม่จบ ก็หลายเล่มอยู่

 

ข้อดีของหนังสือคือ

อ่านจบแล้วก็กลับมาอ่านได้ไหม่อีก 

 

ช่องความถี่ ของเวลา

ของสิ่งของ

ช่างมากมายเหลือเกิน

เกินกว่าที่จะจัดการได้หมด

อย่างหมดจรด

 

ผมมีความคิด

ซื่งเคยได้คิดไว้

ในลักษณะแบบนี้...อยู่หลายๆรอบ

 

ความคิดแว๊บมาอย่างจริงจัง

และสลายไปดื้อๆ ซึ่งเป็นนิสัยที่ไม่ค่อยดี

 

มีความคิดว่า..จะใช้ของให้หมด

ไม่เผื่อ ใช้ของให้คุ่้มค่า 

 

กินข้าวให้หมดจาน

ซดน้ำซุบให้หมดถ้วย

คิดให้ดีก่อนซื้อของใช้

 

มีสิ่งของเครื่องใช้ 

เท่าที่จำเป็น

 

และอีกเรื่อง

คือ...ใช้เวลาให้ถูก

ให้เหมาะสมกับธรรมชาติ

 

คือนอนกลางคืน

และตื่นกลางวัน

 

คงมีอีกหลายอย่าง

ที่มีรายละอียดมากมาย

 

ในโลกปัจจุบัน

ที่ช่องความถี่ของทุกเรื่อง

ช่างมากมาย....มหาศาล

 

ผมบันทึก 2.50 น.

นมถั่วเหลือง

posted on 06 Aug 2012 04:09 by lolaytoon in DAYDREAM
ขณะนี้เวลาตี 4
เพิ่งทำงานเสร็จไปชุดหนึ่ง
คืนนี้
ยาวไปหน่อย
 
ผม
ผมกำลังดื่มนม
ถั่วเหลือง
ด้วยหลอด
นม
เป็นนมชนิดกล่อง
 
นึกถึง
สมัยยังเด็ก
คุณแม่ผม ทำน้ำเต้าฮู้ขาย
โดยเริ่มต้นตั้งแต่ขั้นตอน ซื้อถั่วเหลืองมาต้ม
บด บรรจุ
ใส่ถุง มัด 
นำเข้าตู้แช่ 
ร้านขายของชำ
ของครอบครัว
 
ร้านของเราขายแบบเย็น
เมื่อคนมาซื้อ
เราก็จะแนบหลอดให้
หรือ...ถ้าจะรับประทานเลย
เราก็จะมีกรรไกรให้ตัดเป็นช่อง
พอที่หลอดจะเสียบเข้าไป
 
ขายดี
แม่เหนื่อยมากกว่าผม
ผมไปโรงเรียนแต่เช้ากับน้อง
ขณะที่แม่ก็เริ่มดำเนินการ
เป็นอย่างนี้ 
เสมอ
 
เวลานั้น
ผ่าน...มานานโข
หลายปี
ดีดัก
 
เราโตกันหมด
แต่เราไม่เคยลืม
น้ำนมถั่วเหลือง
 
ที่ญี่ปุ่น และเกาหลี
เมื่อผมได้ไปเยือน
ผมแปลกใจ
ที่
ในร้านสะดวกซื้อ
มีนมถั่วเหลืองขายน้อยมาก
เมื่ิอเทียบกับน้ำชา
และน้ำอัดลม
 
ในยามนี้
ผมคงต้องดื่มนมถั่วเหลือง
ให้หมดกล่อง
และ
เข้านอน
 
^_^

ปีนต้นไม้

posted on 20 Jun 2012 03:04 by lolaytoon in DAYDREAM
วันนี้ผมปีน
ขึ้นไปบนต้นไม้
นับจังหวะ
1 ยึด
1 ดึงตัว
1 เอื้อม
 
การนับจังหวะ
ช่องว่างในใจ
ก่อนที่จะคืบหน้าไป สัก 1 เสต๊ป
เป็นการตั้งสติ 
 
คืบคลานไปพร้อมกับเวลา
อย่างเข้าใจ ในสัมผัส
....คงไม่ทุกขณะจิต
แต่....
ก็ได้สัมผัสกับ
ประสบการณ์ 
การละเลียด ปีนต้นไม้
ทีละนิด
 
สาระสำคัญ
อยู่ที่
ทุกสิ่งข้างหน้าที่เห็น 
รสชาติสัมผัส
ถึงผิว
ของต้นไม้ 
ใบไม้... ที่ผ่านหน้า
กิ่ง...ที่ขูดลำแขน
 
ความเจ็บปวด
เล็กๆ
กับเขียวคม
ของมด
 
การปีนขึ้นไปบนต้นไม้
ของผม
ในครั้งนี้
จุดหมายคือด้านบน
คบกิ่ง
 
เราอาจคาดเดาได้ว่าต้องเจออะไร
กับต้นไม้ที่เราปีน
พิษจากพืช
พิษจากแมลง
สัตว์เล็กๆ
งูเขียว
 
การตัดสินใจ
ในชั่วเวลาสั้นๆ
บอกให้เราหยุุด
หรือบอก
ให้เราก้าว เอื้อม
จับขึ้นไปในระดับ
ที่สูงขึ้้น
 
การปีนต้นไม้
ได้ไปถึง ยังที่หมายในลำดับกิ่ง
ได้ประสบการณ์
ได้คิดตรึกตรอง
 
ผม
ใช้เวลาเพียงชั่วครู่
มองไปรอบๆ
....มองลงไปยังพื้่นด้านล่าง
 
อาการคัน
เจ็บปวดจากพิษของ มดยุง
ขนเล็กแหลม ที่ผิวของใบไม้
 
ทำให้ผมตัดสินใจ
ไต่ลงมา
ยังเบื้องล่าง....
 
ยืนมอง
ต้นไม้ที่สูงใหญ่
ผมปีนยังไม่ถึงครึ่งของลำต้นเลย
 
รู้สึก
เสมือนว่า
ได้บุกรุกบ้านของใครสักคน
ซึ่งไม่ใช่บ้านของเรา
และเราไม่แน่ใจว่า
มันดีมะ
 
ท้องฟ้า
ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีส้ม
ตัดกับรูปฟอร์มของต้นไม้ใหญ่
 
ผมยืนมองอยู่นาน
ดังต้องมนต์สะกด
เวลาผ่านไป....
 
ฟ้าค่อยๆมืด
ผม.....
เดินกลับที่พัก
พร้อมกับ
ร่องรอย
บนร่างกาย

หน้าฝน

posted on 07 Jun 2012 03:00 by lolaytoon in DAYDREAM
หน้าฝน
มีภาพ อยู่หลายอย่างให้นึกถึง
สัก 1 โหล
ดังนี้
 
1.ใบหน้าของคนชื่อ ฝน
2.ฤดูฝน
3.การเล่นน้ำฝน
4.เพลงเศร้า 
5.ประสบการณ์การอกหัก
6.ตอนเรียน รด. รอรถเมล์ อย่างเปียกปอน
7.น้ำท่วม กทม ปีที่แล้ว
8.น้ำท่วมซอย
9.กบ เขียด กระโดด
10.เสียงน้ำฝนกระทบสังกะสี
11.บึงบัว
12.ผมเปียก
 
........   .........
บันทึกย่อย
 
วันนี้ฝนตกปรอยๆ
ที่อ.หัวหิน เมื่อตอนกลางวัน
ขณะที่ผม กำลังอยู่ในระหว่างปฎิบัติการ
ตรวจตราช่างปูน ก่อโครงสร้าง แท่นล้างจาน
ผมเดิน บททางลาดขึ้นบ้าน
ซึ่งพื้น ที่ถูกทำไว้ เป็นทรายล้าง
มีน้ำเคลื่อบผิว
แต่..ผมสามารถเดินได้อย่างสบาย
ไม่ลื่น
ข้อดีของ ทรายล้าง
คือ เนียน รวม ดี
สบายตา 
ฝนตก..ปรอยๆ
เหงา เหงา 
แน่นอน ความรู้สึกเหงา
ต้องเกิดตอนฝนตก
ทำไมก็ไม่รู้
ผม อินอยู่แป๊บ
 
เวลาผ่านไป จนขณะนี้เวลา 3.11 นาฬิกา
ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน
มะกี้วาดรูปไป 3 รูป
แมว
หญิงสาวผมยาว
และหมายักษ์
 
ได้เวลา
ต้องเข้านอน
อีกครั้ง
 
ราตรีสวัสดิ์ 
ฝันดี คนอ่าน ^^
 
 
 
 

เย็นดี

posted on 26 Apr 2012 00:43 by lolaytoon in DAYDREAM
Photobucket
 

หน้าร้อนแบบนี้ ถ้าได้อาบน้ำเย็นๆ คงมีความสุข

 

บ้านที่หัวหิน ในพื้นที่ๆเป็นส่วนใกล้เขา ห่างจากทะเลไม่มาก แต่ก็พอสมควร

ในละแวกบ้านเคยเป็นพื้นที่โล่ง มีแต่ป่า 

แม่ได้ซื้อเอาไว้ และเรียกชื่อมันว่า บ้านสวน

แม่ปลูกบ้านเล็กๆ ในพื้นที่ 10% ...ที่เหลือเป็นต้นไม้ นานาชนิดที่มีมาก่อนแล้ว

แม่ตั้งใจว่า จะเอาไว้แวะมานอนเล่นวันหยุด

แต่ในที่สุด แม่ก็ย้ายออกจากบ้านที่อยู่ในตัวเมือง

มาอยู่ที่บ้านสวน..แบบจริงจัง

 

เวลาผ่าน หลายปี 

ที่ดินละแวกบ้านสวน กลายเป็นหมู่บ้าน

เพื่อนบ้านเริ่มเยอะขึ้น จากที่ดินกึ่งป่า ถูกก่อสร้างเป็นอาคาร

ที่อยู่อาศัย ดีไซน์ โดด จากความเป็นธรรมชาติ

 

ชาวบ้าน ที่เคยเป็นบ้านไม้ ก็เปลี่ยนเป็นอาคารปูน

ทาสีสด แปร๋น มีรถวิ่งเข้า-ออกมากขึ้น

เด็กๆต้องระมัดระวังอันตราย ในขณะเวลาวิ่งเล่น มากขึ้น

 

เป็นที่ทราบกันดีว่า หัวหินเริ่มมีชาวต่างชาติ มาอยู่กันเยอะ

ระยะแรกจะเห็นว่าอยู่คอนโดริมหาด ในเมือง

ระยะหลัง ราว 3-4 ปี บริเวณพื้นที่แถวนี้ ชานเมืองเชิงเขา

เริ่มเป็นที่นิยมของชาวต่างชาติ จับจองซื้อ

และอยู่อาศัยในลักษณะถาวร เป็นชุมชน เลยทีเดียว

 

หมู่บ้านแถวๆบริเวณเชิงเขา ชาวต่างชาติ ซื้ออยู่แบบเป็นครอบครัว

ตกเย็นจะเห็นฝรั่งวิ่งออกกำลังกาย

เดินกันเป็นครอบครัว ขับมอเตอร์ไซด์

นั่งจิบเบียร์ในเพิง ที่ชาวบ้านเป็นเจ้าของกิจการ

 

ดูแปลกตา ที่เห็นคนหัวทองเดิน ไปมา 

เค้าแค่แตกต่างตรงรูปพรรณ แต่กลมกลืนมาก

รูปแบบ กิจกรรม ละม้ายที่ชาวบ้านดั้งเดิมท้องถิ่น ดำเนินกัน

 

ในหัวหิน มีตลาดนัด อยู่หลายแห่ง ...ในโซนคลองประปา

เริ่มขายตั้งแต่ 4 โมงเย็น จน 2 ทุ่ม

ที่ึซึ่งขายของ ผักสด ผลไม้ อาหาร ปลา กุ้ง ปู ราคาแบบชาวบ้าน

 

เดี่ยวนี้มีฝรั่ง ขับมอเตอร์ไซด์ นุ่งขาสั้น ปะแป้ง

มาจับจ่ายซื้อของราคาย่อมเยาว์

คนกรุงเทพฯ ที่มาเที่ยวหัวหิน ส่วนใหญ่ คงไม่ได้สัมผัส กับตลาดนัดแบบนี้

เว้นแต่ว่า มีเพื่อนคนหัวหินจริงๆ แนะนำ บอกต่อกันปากต่อปาก

 

อีกไม่นานคนหัวหินจะหน้าตาดี

เพราะเด็กๆ ที่เป็นลูกครึ่งและฝรั่งแท้ เริ่มมีปริมาณมากขึ้น

ตอนนี้พวกเขายังเด็ก อีกหน่อยพวกเค้าจะโตเป็นหนุ่มสาว

มีเด็กๆที่หน้าฝรั่ง แต่พูดไทยเหน่อแบบหัวหิน ให้เห็นบ่อยๆ

 

เรื่อง..เย็นดี

น้ำใช้อาบชำระ...แถวบ้านสวน ช่วงไฮซีซั่น จะขาดแคลนน้ำ

แต่ละบ้านในละแวกเขตชานเมือง จะมีแท๊งค์น้ำสำรองไว้

แต่ปริมาณการใช้ กับการจ่ายน้ำของประปา ไม่สมดุลกัน

อากาศร้อน คนอาจจะต้องอาบน้ำบ่อย

 

ที่บ้านสวนก็ประสบปัญหาเช่นกัน

เวลามีสมาชิกของบ้านมาที่บ้าน พี่ น้อง หลาน เพื่อน

ทำให้ต้องระมัดระวังประหยัดน้ำ

 

ที่บ้านมีตุ่ม ที่รองน้ำ จากน้ำฝน  และจากประปา เก็บสำรองไว้ส่วนหนึ่ง

หลานๆ (เรียนโรงเรียนประจำ)

ผมที่อยู่ กทม เป็นส่วนใหญ่ ....กลับมาอยู่กับแม่ในช่วงปิดเทอม หน้าร้อน

เวลาอาบน้ำต้องประหยัด

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ปริมาณน้ำในแท๊งค์ เริ่มร่อยหลอจะเข้าช่วงวิกฤติ

 

แม่จึงชวนมาอาบน้ำตุ่ม เพื่อเก็บน้ำที่มีในแท๊งค์ใว้ใช้สำหรับอึ (ขี้)

ตุ่มในบ้านสวนกระจัดกระจาย อยู่ตามมุมต่างๆ 2-3แห่ง

เวลาที่น้ำตุ่มหนึ่งหมด ก็ย้ายไปอีกตุ่ม

 

พื้นที่อาบน้ำ...ล้อมรอบด้วยต้นไม้ห่อไว้

สวมกางเกงขาสั้นอาบน้ำด้วยขัน 1 ใบ

อาบน้ำท่ามกลางต้นไม้

มันช่างรื่นรมย์เสียจริง 

 

นึกถึงวัยเด็ก..ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด

ได้สัมผัสกับชีวิตท้องทุ่งมาเสมอ

แต่ไม่น่าเชื่อว่า เป็นเวลาหลายปี

ที่ผมลืมความรู้สึกแบบนี้ไป

 

เมื่อวานได้อาบน้ำตุ่มอีกครั้ง

รู้สึกพิเศษมาก ยากที่จะบรรยาย

 

กลับมาเรื่องชาวต่างชาติ...ผมคิดว่าพวกเค้าก็คงหลงไหล

วิถีแบบนี้เหมือนกัน !

 

ตอนนี้พิมพ์ตัวหนังสืออยู่ในกล่องที่ กทม ..รู้สึกว่าอย่างอาบน้ำตุ่มเหลือเกิน ^^

 

(รูปประกอบ..บริเวณที่อาบน้ำ..ใกล้ถนนหน้าบ้าน

แม่ เอาผ้ายางมาขึงป้องกันการโป๊)

 

โลเล 

25/4/2012